KOT NORWESKI LEŚNY
Koty Norweskie Leśne – tajemniczy przybysze z dalekiej Północy – zwane Huldrekaten, czyli czarodziejskimi kotami, lub kotami czarownic.
Nic dziwnego, skoro przyciągają jak magnes uwagę ludzi swoim niesamowitym, czarodziejskim spojrzeniem lekko skośnych, migdałowych oczu i niezapomnianą ekspresją. W pełnym futrze wyglądają jak ucieleśnienie zimowej Norwegii. To piękne, dumne, bardzo inteligentne i sprytne koty. Szybko się uczą i zadziwiają swoją wręcz brawurową odwagą. Podobno ciągnęły zaprzęg nordyckiej bogini płodności i miłości Freyi, podróżowały także z Wikingami.
Freyja
Ich pochodzenie nie zostało do końca wyjaśnione. Według jednej teorii są potomkami kotów przybyłych z Bizancjum wraz z Waregami. Według innej, ich powstanie jest wynikiem doboru naturalnego. Być może są zatem spokrewnione z Tureckimi Angorami i są protoplastami amerykańskich kotów rasy Main Coon? Wiadomo natomiast, że nie są wynikiem krzyżówki rysia, lub żbika z kotem domowym.
Krzyżując się z kotami domowymi, Koty Norweskie Leśne zaczęły jednak stopniowo zanikać w swoim naturalnym środowisku. Ludzie zajęli się zatem ich przyszłością, aby uchronić je od całkowitego wymarcia. Przez wiele lat wprowadzony był całkowity zakaz wywozu tych kotów poza granice Norwegii.
Truls
Standard rasy został opracowany na podstawie kota o imieniu Truls, który od tej pory stał się legendą i wzorcem. Rasa została uznana przez FIFe w 1976 roku, a do 1990 roku wprowadzano nowe koty – od tej pory klasa nowicjatu została zamknięta. U niektórych kotów ze starszych linii do tej pory widać w rodowodzie “białe plamy”, czyli koty dziko żyjące, które zamieszkały wraz z ludźmi.
Niezależnie jednak od ich pochodzenia, są to koty doskonale przystosowane do znoszenia trudnych warunków naturalnych. I to właśnie jest w nich najcenniejsze. Duże, masywne i umięśnione ciało z mocnymi, długimi łapami (tylne są dłuższe od przednich) umożliwia im szybkie poruszanie się we wszystkich płaszczyznach – wspinaczki na drzewa i schodzenie głową w dół (rozstaw pazurów inny niż u pozostałych kotów) nie stanowią najmniejszego problemu. Dwuwarstwowe futro z gęstym podszerstkiem i wierzchnią okrywową warstwą, sprawia, że kot norweski jest przygotowany na najcięższe zimy i opady. Wierzchnie futro okrywowe występuje głównie na grzbiecie, bokach i ogonie, podszerstek natomiast tworzy gęstą warstwę ocieplającą, z której powstaje spora kryza i “portki”. Natura wyposażyła “norwegi” również w śniegowe łapy, czyli kępki włosów między palcami, oraz mocno owłosione uszy. Futro nie powinno być zbyt miękkie i delikatne, aby się nie kołtuniło i nie sprawiało problemów w pielęgnacji. Dozwolone są niemal wszystkie jego kolory z rozmaitymi kombinacjami koloru oczu.
Koty Norweskie słyną ze swojego prostego profilu (bez stopu), migdałowych tajemniczych oczu, wielkości i futra. Wszystko to sprawia, że na pierwszy rzut oka sprawiają wrażenie groźnych przeciwników – w rzeczywistości są bardzo łagodne i opiekuńcze. Dobrze dogadują się z innymi zwierzętami. Same nie bywają agresywne i odpowiadają jedynie na agresję innych, co w połączeniu z ich wielką odwagą i lekceważeniem rozmiarów przeciwnika, bywa dla nich zgubne. Dlatego koty te nie powinny nigdy wychodzić z domu bez opieki człowieka. Ich uroda i brak lęku mogą sprawić, że już więcej do nas nie wrócą.
Jeśli uważasz jednak, że kot musi wychodzić na dwór, nie ma najmniejszego problemu aby swojego “norwega” wyprowadzać na smyczy.
IC Peter Pan Agpamis*PL
Należy również pamiętać o zabezpieczeniu okien i balkonu, ponieważ instynkt myśliwego niejednokrotnie przezwycięża koci zdrowy rozsądek.
IC Fiona Flamme aus dem Wuselland*D
